ജീവിത സഹനങ്ങളെ രക്ഷാകരമാക്കുക

 

ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങൾക്ക് അന്ന് ചമ്മട്ടികളുടെ രൂപമായിരുന്നു, ആക്രോശങ്ങളുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു, കുരിശിന്റെ ഭാരമായിരുന്നു, തുളച്ചു കീറുന്ന ആണികളുടെ മൂർച്ചയായിരുന്നു, മുൾമുടിയുടെ വേദനയായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഇവയെല്ലാം പരാതി കൂടാതെ ഏറ്റുവാങ്ങിയവൻ — നമ്മുടെ ഈശോ. കൊല്ലുവാൻ കൊണ്ടുപോകുന്ന കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെയും, രോമം കത്രിക്കുന്നവരുടെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ചെമ്മരിയാടിനെപ്പോലെയും അവൻ മൗനം പാലിച്ചു. മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ പാപപരിഹാരത്തിനായി സ്വയം സമർപ്പിച്ച ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മ പുതുക്കിക്കൊണ്ട് നാം ഈ ദുഃഖവെള്ളി അനുസ്മരിക്കുന്നു.

മിശിഹായിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ മാതാപിതാക്കളെയും സഹോദരി സഹോദരന്മാരെയും,
ഈ പുണ്യദിനത്തിൽ നാം കുരിശിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒന്നിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. ഗോൽഗോത്തയിലെ കുരിശിലേക്ക് നാം നോക്കുമ്പോൾ, അത് ഒരു മരണത്തിന്റെ ദൃശ്യം മാത്രമല്ല; അത് സ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന പ്രകടനമാണ്.

ദുഃഖവെള്ളി ദുഃഖത്തിന്റെ ദിനം മാത്രമല്ല; അത് സ്നേഹത്തിന്റെയും സഹനത്തിന്റെയും ദൈവിക സംഗമമാണ് സ്നേഹത്തിന്റെയും സഹനത്തിന്റെയും മുഖമാണ് ഓരോ ദുഃഖവെളിക്കും. ദൈവം സ്നേഹമാകുന്നു എന്ന് യോഹന്നാൻ ശ്ലീഹ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഈശോയെ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ യോഹന്നാന്റെ സാക്ഷ്യമാണിത്. കാണാതെപോയ ആടിനെ അന്വേഷിച്ച് പോകുന്ന ഇടയന്റെയും ധൂർത്ത പുത്രന്റെയും ഉപമകളിലൂടെ ദൈവ സ്നേഹത്തിൻറെ ആഴത്തെപ്പറ്റിയും കരുതലിനെ പറ്റിയും നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഉപാധികളില്ലാതെ സ്നേഹിക്കുവാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഈശോ സ്നേഹിതനു വേണ്ടി ജീവൻ അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ സ്നേഹം ഇല്ല എന്ന് പഠിപ്പിക്കുകയും സ്വന്തം ജീവിതത്തിലൂടെ അത് കാണിച്ചു

മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ പാപ പരിഹാരാർത്ഥം തന്നെ തന്നെ ഹോമബലിയായി അർപ്പിക്കുന്നു.  ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ പാരമ്യം നമ്മൾ കണ്ടെത്തുന്നത് കുരിശിലെ ഈ ബലിയിലാണ്. സ്നേഹവും സഹനവും തമ്മിൽ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ഉള്ള വൈരുദ്ധ്യം അനുഭവിച്ചവരാണ് നമ്മിൽ പലരും ജീവിതത്തിൻറെ പച്ചയായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ സ്നേഹവും സഹനവും തമ്മിൽ ഉള്ള വൈരുദ്ധ്യം പ്രകടമാണ്.  ജീവിതത്തിലെ കഠിന അനുഭവങ്ങൾ നമ്മെ ചോദിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു — സഹനം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ദൈവസ്നേഹം എവിടെയാണ്? രോഗങ്ങൾ, നഷ്ടങ്ങൾ, നിരാകരണങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ, ബന്ധങ്ങളുടെ തകർച്ച — ഇവയെല്ലാം നമ്മെ ചിലപ്പോൾ സംശയത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. “ദൈവമേ, നീ എവിടെയാണ്?” എന്ന ചോദ്യം ഹൃദയത്തിൽ ഉയരുന്നു. എന്നാൽ കുരിശ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്: സഹനവും സ്നേഹവും തമ്മിൽ വൈരുദ്ധ്യമില്ല. സഹനത്തിന്റെ ഉള്ളിലാണ് സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. കുരിശിൽ ദൈവം നമ്മെ വിട്ടുപോയില്ല; മറിച്ച്, നമ്മുടെ വേദനയുടെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു.

കുരിശിലെ യേശുവിനെ നോക്കുമ്പോൾ നാം ഒരു പരാജയം കാണുന്നില്ല; മറിച്ച്, ഒരു ദൈവിക പരിവർത്തനമാണ് കാണുന്നത്. അവിടെ ബോധപൂർവ്വമായ സമർപ്പണം ഉണ്ട്, സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ച കഷ്ടപ്പാട് ഉണ്ട്, പിതാവിനോടുള്ള പൂർണ്ണ വിശ്വാസം ഉണ്ട്. അവന്റെ നിലവിളി നിരാശയുടെതല്ല; സമർപ്പണത്തിന്റെതാണ്. അവന്റെ നിശ്ശബ്ദത ശൂന്യതയല്ല; പൂർണ്ണതയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് കുരിശ് ഒരു അവസാനം അല്ല, ഒരു പുതിയ തുടക്കമാണ് എന്ന് നാം പറയുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ കാഴ്ചയിൽ അത് തോൽവിയാണ്; പക്ഷേ ദൈവത്തിന്റെ കാഴ്ചയിൽ അത് രക്ഷയുടെ വിജയമാണ്.

സാധാരണയായി നാം സഹനത്തെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദുഃഖവെള്ളി നമ്മെ മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു — സഹനത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാൻ അല്ല, അതിലേക്ക് ദൈവത്തോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കാൻ. “എന്തുകൊണ്ട് ഇത് എനിക്ക് സംഭവിച്ചു?” എന്ന ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് “കർത്താവേ, ഈ സഹനം എങ്ങനെ സ്നേഹമായി മാറും?” എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക് മാറാൻ നാം വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ മാറ്റം സംഭവിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതുമയുള്ള ആത്മീയ യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നു. പ്രതിരോധം തുറന്ന മനസ്സായി മാറുന്നു, കയ്പ്പ് കാരുണ്യമായി മാറുന്നു, മുറിവുകൾ അനുഗ്രഹത്തിന്റെ ഉറവിടമായി മാറുന്നു. സഹനം ഇനി ഒരു ഭാരമല്ല; അത് ദൈവവുമായി ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ സ്ഥലമായി മാറുന്നു.

2026 ഫെബ്രുവരിയിൽ, 10 മാസം പ്രായമുള്ള ആലിൻ ഷെറിൻ എബ്രഹാം എന്ന കുട്ടിയുടെ ദാരുണമായ നഷ്ടം, അവളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ ധീരമായ തീരുമാനത്തിലൂടെ, മറ്റുള്ളവർക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ ഉറവിടമായി മാറിയ സങ്കൽപ്പിക്കാനാവാത്ത ദുഃഖത്തിനിടയിലും അവൾ അവയവങ്ങൾ ദാനം ചെയ്യാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു, അവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളെ ഉദാരമതികളുടെയും പ്രത്യാശയുടെയും പ്രവൃത്തിയാക്കി മാറ്റി, ആഴമേറിയ വേദന പോലും സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ച് അതിനെ പരിവർത്തനം ചെയ്യുമ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ സഹനത്തിന് പുതിയ മാനം കൈവരുന്നു.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നാം പലവിധ സഹനങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു — ഇഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ വേർപാട്, അപ്രതീക്ഷിതമായ രോഗങ്ങൾ, നിരാകരണങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികൾ, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം. ഈ സാഹചര്യങ്ങളിൽ നമ്മൾ പലപ്പോഴും തളരുന്നു. “എന്റെ ദൈവമേ, നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചോ?” എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക് നമ്മൾ എത്തുന്നു. എന്നാൽ കുരിശിലെ യേശുവിനെ നോക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത് — ദൈവം നമ്മെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, നമ്മുടെ സഹനത്തിനുള്ളിൽ തന്നെയാണ് അവൻ നമ്മോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നത്. നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അത് തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കാത്തത് മാത്രമാണ്.

ഈ അവസരത്തിൽ എന്നെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് മൂന്നാലു വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ക്യാൻസർ രോഗം പിടിപെട്ട് ദൈവ സനതിലേക്ക് എടുക്കപ്പെട്ട കൊച്ചിക്കാരി അഞ്ചന ജോർജ് എന്ന ജീസസ് യൂത്ത് പ്രവർത്തകയാണ്. ഈശോയെ അറിഞ്ഞ കാലം മുതൽ ചുറുചുറുക്കോട് ഓടി നടന്ന വ്യക്തിയാണ്. ഒത്തിരി സ്വപ്നങ്ങൾ താലോലിച്ചു കൊണ്ട് നടന്ന വ്യക്തി തേവരെ SHCollegeൽ നിന്നും ബിരുദവും ബിരുദാനന്തര ബിരുദവും കരസ്ഥമാക്കി ഒരു കോളേജ് അധ്യാപികയായി താൻ പഠിച്ച കോളേജിൽ തന്നെ ജോലി ആരംഭിച്ച ഈശോയ്ക്ക് വേണ്ടി ഓടി നടന്ന വ്യക്തി.  ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ തനിക്ക് ക്യാൻസർ രോഗമാണ് എന്ന് അറിവ് അവളെ ഒന്ന് തളർത്തി. പക്ഷേ തന്റെ സഹനങ്ങളോടെ പൊരുത്തപ്പെട്ട് ദൈവിക പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമാണ് ഇത് എന്ന് തിരിച്ചറിവ് അവളുടെ വിശ്വാസത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തി. ഈശോയുടെ ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ശക്തി സംഭരിച്ചു. ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ വാനമ്പാടിയായി. അഞ്ചു വർഷത്തോളം സഹനങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ട് സന്തോഷത്തോടെ ദൈവ സന്നിധിയിലേക്ക് കടന്നുപോയി.  ജീവിതത്തിലുണ്ടാകുന്ന സഹനങ്ങളെ ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട് ഉറപ്പോടെ ഏറ്റെടുക്കാൻ സാധിക്കണമെന്ന് അഞ്ജനയുടെ ജീവിതമാർഗം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

സഹനം വിശ്വാസത്തിൻറെ    മാറ്റുരച്ചു നോക്കുവാനും കുടുംബ ബന്ധങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുവാനും ജീവിതവിശുദ്ധീകരണത്തിന് നവീകരണത്തിനും നമ്മെ ഒരുക്കുന്നു.  നമ്മുടെ സഹനങ്ങളിലൂടെ ഈശോയുടെ സഹനങ്ങളിൽ പങ്കു പറ്റുവാനും സഹിക്കുന്നവരോട് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിക്കുവാനും താദാമ്യപ്പെടാനും സഹനം അവസരം ഒരുക്കുന്നു. ദൈവീക പദ്ധതിയോട് സഹകരിച്ചുകൊണ്ട് സഹനത്തെ നേരിടുമ്പോൾ സഹനങ്ങളെ അതിജീവിക്കുവാനുള്ള കരുത്ത് ലഭിക്കും ഈശോയുടെ കുരിശിലെ ബലിയിലുള്ള പങ്കുചേരൽ നമ്മുടെ സഹനങ്ങൾക്ക് ഒരു രക്ഷാകര മൂല്യം നൽകും. 

ഇത് നാം ജീവിതത്തിൽ കണ്ട അനുഭവങ്ങളിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാം. അനിരൂപ്യമായ ദുഃഖത്തിനിടയിലും, ചിലർ അവരുടെ വേദനയെ സ്നേഹമായി മാറ്റുന്നുണ്ട്. ഒരു കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കൾ പോലും, അവരുടെ ദുഃഖത്തെ FCC സമൂഹത്തിൽ1956 പ്രഥമ വ്രത വാഗ്ദാനം നടത്തി സന്യാസ ജീവിതം ആരംഭിച്ച സിസ്റ്റർ നോബർട്ട് എന്ന യുവ സന്യാസിനി അൾത്താര വൃത്തിയാക്കുന്നതിൽ അബദ്ധത്തിൽ കാൽ വഴുതി താഴെ വീണു പിന്നെ ശയ്യ അവലംബആയി. ഒത്തിരി പ്രതീക്ഷകളുമായി സന്യാസ ജീവിതം ആരംഭിച്ച അവർക്ക് അത് സഹനജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു നീണ്ട 50 വർഷം അവൾ തൻറെ സന്യാസജീവിതം നയിച്ചു വീൽചെയറിലും ഒക്കെയായി ഈശോയുടെ ദിവ്യകാരുണ്യത്തിൽ അഭയം തേടിയ സിസ്റ്റർ മരത്താക്കരയിലെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന അമ്മയായി.  തൻറെ സഹനങ്ങളെയും മറ്റുള്ളവരുടെ സഹനങ്ങളെയും കർത്താവിൻറെ കുരിശിലെ സഹനങ്ങളുടെ ചേർത്തുവച്ചപ്പോൾ പലർക്കും അത് സൗഖ്യത്തിന്റെ അനുഭവമായി മാറി. സ്വന്തം വേദനകളും അർത്ഥനകളും മറന്ന് സ്നേഹവും സന്തോഷവും പ്രാർത്ഥനയും പകർന്നു കൊടുക്കാനായി ഈ അനുഭവങ്ങൾ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് — സഹനം നമ്മെ തകർക്കാനല്ല, നമ്മെ മാറ്റാനാണ്.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പയുടെ Salvifici Doloris എന്ന അപ്പസ്തോലിക പ്രബോധനം നമ്മെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിൻറെ കഷ്ടപ്പാടുമായി ഐക്യപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യൻറെ കഷ്ടപ്പാട് അവൻറെ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ പങ്കുചേരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനവുമായി ഐക്യപ്പെടുമ്പോൾ

നമ്മുടെ സഹനങ്ങൾക്കും രക്ഷാകര മൂല്യം ലഭിക്കുന്നു.വേദന ഇല്ലാതാകുന്നില്ല —അങ്ങനെ, വേദന ഇല്ലാതാകുന്നില്ല; പക്ഷേ അതിന്റെ അർത്ഥം മാറുന്നു. ഒരിക്കൽ ഭാരമായി തോന്നിയത് കൃപയുടെ വഴിയായി മാറുന്നു; നഷ്ടമായി തോന്നിയത് സമർപ്പണമായി മാറുന്ന. ഈ തിരിച്ചറിവ് നമ്മെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു അനുരഞ്ജനത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു—നമ്മുടെ സ്വന്തം കഷ്ടപ്പാടുകളുമായുള്ള അനുരഞ്ജനം. ഇത് ഒരു നിഷ്ക്രിയ സമ്മതം അല്ല; മറിച്ച്, വിശ്വാസത്തിൽ നിൽക്കുന്ന സജീവമായ സ്വീകരണമാണ്.

ദുഃഖവെള്ളി നമ്മെ ഒരു ആഴത്തിലുള്ള ആത്മപരിശോധനയിലേക്ക് വിളിക്കുന്നു. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ സഹനങ്ങളെ ഞാൻ എങ്ങനെ കാണുന്നു? ഞാൻ അവയെ ശാപമായി കാണുന്നുവോ, അല്ലെങ്കിൽ ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷണമെന്നോ? എന്റെ ദുഃഖവെള്ളി ഒരു ഓർമ്മ മാത്രമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പരിവർത്തന നിമിഷമാണോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ നമ്മെ നമ്മുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. അവിടെ നാം നമ്മുടെ ദുർബലതകളും, മുറിവുകളും, ഭയങ്ങളും ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ തുറന്നു വെക്കുന്നു.

ധൂർത്ത പുത്രനെപ്പോലെ തിരികെ വരാൻ നാം വിളിക്കപ്പെടുന്നു. പത്രോസിനെപ്പോലെ നമ്മുടെ വീഴ്ചകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് കരഞ്ഞ് മാറാൻ നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു. പൗലോസിനെപ്പോലെ “ഇനി ഞാനല്ല, ക്രിസ്തുവാണ് എന്നിൽ ജീവിക്കുന്നത്” എന്ന് പറയുന്ന ജീവിതത്തിലേക്ക് നാം വളരേണ്ടതാണ്. ദുഃഖവെള്ളി നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് — ക്രിസ്തുവിൽ ഉള്ളവൻ പുതിയ സൃഷ്ടിയാണ്.

നമ്മുടെ സഹനങ്ങളെ നാം ദൈവത്തോട് ചേർത്തുവയ്ക്കുമ്പോൾ, അത് മറ്റുള്ളവർക്കുള്ള അനുഗ്രഹമായി മാറുന്നു. നമ്മുടെ മുറിവുകൾ മറ്റുള്ളവരുടെ ആശ്വാസമായി മാറുന്നു. നമ്മുടെ കണ്ണുനീർ മറ്റുള്ളവർക്കുള്ള പ്രത്യാശയായി മാറുന്നു. ഇതാണ് കുരിശിന്റെ രഹസ്യം. സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ച സഹനം, ലോകത്തെ മാറ്റുന്ന ശക്തിയായി മാറുന്നു.

ഈ ലോകം ഇന്ന് വേദനയും സംഘർഷവും നിറഞ്ഞതാണ്. കുടുംബങ്ങളിൽ, സമൂഹത്തിൽ, രാജ്യങ്ങളിൽ — അനുരഞ്ജനത്തിന്റെ അഭാവം നാം കാണുന്നു. പക്ഷേ കുരിശ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് — യഥാർത്ഥ സമാധാനം ശക്തിയിലൂടെയോ അധികാരത്തിലൂടെയോ അല്ല, ക്ഷമയിലൂടെയും സ്നേഹത്തിലൂടെയും മാത്രമാണ് വരുന്നത്. അനുരഞ്ജനം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. നമ്മെ വേദനിപ്പിച്ചവരെ ക്ഷമിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യം ജനിക്കുന്നു. ആ സ്വാതന്ത്ര്യം സമാധാനത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഈ ദുഃഖവെള്ളി ഒരു ഓർമ്മ മാത്രമാകരുത്. അത് ഒരു അനുഭവമായിരിക്കണം. കുരിശിലെ ഈശോ നമ്മെ ഓരോരുത്തരെയും വ്യക്തിപരമായി വിളിക്കുന്നു: “നിന്റെ സഹനങ്ങളുമായി എന്റെ അടുക്കൽ വരിക.” നമ്മുടെ കുരിശുകൾ നാം ഒറ്റയ്ക്ക് വഹിക്കേണ്ടതല്ല. അവയെ ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം ചേർത്തുവയ്ക്കുമ്പോൾ, അവ അനുഗ്രഹത്തിന്റെ വഴികളായി മാറുന്നു. ഇന്ന് നാം ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാം. നമ്മുടെ സഹനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാതെ, അവയെ ദൈവവുമായി ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയാക്കാൻ നാം തയ്യാറാകാം. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ വേദനയും, ഓരോ കണ്ണുനീരും, ഓരോ നിരാശയും — ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നാം കാണാൻ ശ്രമിക്കാം. അപ്പോൾ, നമ്മുടെ ജീവിതം മാറും. നമ്മുടെ ഹൃദയം മാറും. നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങൾ മാറും.

അവസാനമായി, നാം പ്രാർത്ഥിക്കാം: “കർത്താവേ, എന്റെ സഹനങ്ങളെ നീ അനുഗ്രഹമായി മാറ്റണമേ. എന്റെ കുരിശുകൾ നിന്റെ കുരിശുമായി ചേർക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. എന്റെ വേദനകൾ നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമായി മാറട്ടെ.”

ഈ ദുഃഖവെള്ളി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പുതിയ തുടക്കമാകട്ടെ. നമ്മുടെ സഹനങ്ങൾ ദൈവവുമായി ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയായിത്തീരട്ടെ. നമ്മുടെ ജീവിതം സ്നേഹത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമായി മാറട്ടെ.

പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിൽ… ആമേൻ.